Blog #2: Paardentrauma

Gepubliceerd op 12 november 2018 om 20:03

Tijdens een team meeting aan aantal weken geleden dropte mijn leiddinggevende dat we binnenkort een “heidedag” zouden hebben.

Ik kon dit niet direct plaatsen en keek daarom even voorzichtig naar links, maar daar knikten een aantal collega’s instemmend en ook op rechts was er niks van de gezichten af te lezen. En dus knikte ik ook. Het klonk namelijk wel leuk. Totdat zij vervolgde dat we paarden gingen spiegelen. Paarden spiegelen?! Ik moest een glimlach onderdrukken en ditmaal was ik niet de enige. Erg enthousiast was ik in ieder geval niet in eerste instantie en dat was op onverklaarbare wijze van mijn gezicht af te lezen.
Dit gebrek aan enthousiasme werd uitgelegd als paardenangst en mijn geintje over een paardentrauma droeg ook nog haar steentje bij. Zover zelfs dat een week geleden de leidinggevende mij vertelde dat ze contact had gehad met de stal en daarbij had aangegeven dat ik bang ben voor paarden. Ze zouden er rekening mee houden. Mmh, de volgende keer toch maar iets minder overdrijven misschien.
Maar goed, vandaag gingen we dus paarden spiegelen. Doordat paarden ons als mensen zo goed aanvoelen reageren zij direct. Het paard – Puk maakte mij dan ook al vrij snel duidelijk dat de liefde geheel wederzijds was. Puk liep namelijk naar de andere kant van de bak. Pijnlijk wel. Net zoals dat moment dat we met z’n vieren een ander paard in beweging probeerden te krijgen en toen het paard een beetje dichterbij kwam we als bange hazen de bak uitsprongen. We hebben in ieder geval vreselijk gelachen. Tegelijkertijd hebben de paarden ons daadwerkelijk een spiegel voorgehouden en zijn de pijnpuntjes aan het licht gekomen. Op deze manier je kwetsbare kant tonen is een hele uitdaging op zich. Geef mij dan maar een onwillig paard. Of een paardentrauma.  


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.