Blog #4: Afscheid nemen bestaat (niet)

Gepubliceerd op 3 december 2018 om 20:03

Papslief herinnert me er nog graag aan. Tranen met tuiten huilde ik na de afscheidsavond van groep acht. Na een hele avond al dapper de brok in m’n keel weggeslikt te hebben, zat ik toch als een ware dramaqueen sniffend op de fiets. In de tussentijd is er veel veranderd – ik fiets bijvoorbeeld nooit meer - maar sommige dingen veranderen nooit. Man, wat heb ik een hekel aan afscheid nemen. En zo ook bij de bank afgelopen vrijdag.

Het begon maandag al: ‘Oh het is je laatste weekje hé, wat jammer zeg’, ‘je zal gemist worden’, knuffelknuffel. ‘Ja inderdaad’, lachte ik als een boerin met kiespijn. (Of was het toch hoofdpijn na het slaaptekort te danken aan een weekendje studentenvereniging?). Zo ging het nog de hele week door met taferelen midden in de gang, bij de lift en als hoogtepunt mijn eigen afscheidsborrel op donderdag. In de Dickys. Op de Zuidas. Hoe heerlijk decadent. Ik zou bijna de knoop in mijn maag vergeten. Maar nee, natuurlijk niet. Na een lieve speech van mijn fantastische stagebegeleidster – Ellen - is het weer helemaal terug. Bah zeg, wát baal ik er van om weer afscheid te nemen.

Het systeem heeft er blijkbaar minder last van. Zonder pardon ben ik er vrijdagochtend al uitgegooid. En ik maar denken dat ik onmisbaar ben. Na een fietstochtje door Amsterdam – op een heuse ABN AMRO fiets – en een heerlijk etentje met Ellen, lever ik mijn personeelspas in. Na nog een knuffel en de beste wensen loop ik weg.. om vervolgens weer snel om te keren, want tja, mijn portemonnee en een gekregen cadeautje zitten nog in Ellens tas. Zucht.

Maar goed het afscheid zit er weer op. En dat zonder een dramatische huilbui. Uiteraard. Kleine meisjes worden groot.. toch?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.