Blog #6: Wens voor 2019: Richtingsgevoel, please

Gepubliceerd op 7 januari 2019 om 17:04

Vorig weekend in Brugge was het al niet best – van verkeerde afslagen tot midden in de stad draaien – maar afgelopen zaterdag is nu al het dieptepunt van 2019. Vol goede moed ging ik mijn Amsterdamse vriendin voor het eerst in haar leven Rotterdam laten zien. Het was een ervaring die ze niet snel zal vergeten. Ik ook niet, trouwens.

Het begon eigenlijk vrij goed. Ik had net de auto geparkeerd en ook zij was aangekomen bij Beurs. Voor de zekerheid appte ik haar waar ik stond, zodat we de auto makkelijk terug zouden kunnen vinden. Zij stond inmiddels bij de Zara en ik zou daar ook naartoe komen. Binnen tien minuten stond ik bij de Zara. Trots hoe soepel het gegaan was. Het gekke was alleen dat ik Ariana nergens zag. Andere Zara blijkbaar. In een poging ergens af te spreken – toevallig was haar ‘locatie’ kapot -  ging mijn batterij ineens zo snel dat m’n telefoon uitviel. Ondertussen stond ik nog naast de Koopgoot en stond Ariana al bijna een halfuur bij de Zara, maar geen idee waar. Nadat ik vijf seconden verdwaasd naar mijn telefoon had staan kijken en drie keer geprobeerd had deze weer aan te krijgen, besefte ik dat het echt geen zin had. En nu? Ik moest echt opladen, maar had natuurlijk ook geen oplader bij me. Na ietwat vreemde blikken kreeg ik vervolgens bij de dichtstbijzijnde oliebollenkraam een snoertje door het zeil aangereikt. Love my life, zucht. Uiteindelijk kon ik half gebogen achter de kraam bellen – met een man naast me die zichtbaar genoot van mijn verhaal –  en Ariana aan de andere kant van de lijn die inmiddels ook wortel geschoten had bij de Zara.

Uiteindelijk hadden we elkaar gevonden, waarna iemand nog geen twee tellen later de weg naar Rotterdam Centraal vroeg. Ariana had geen idee, want ja ze was hier voor het eerst. En ik? Ik was hier niet voor het eerst, maar had uiteraard ook geen idee.

Maar goed, eind goed, al goed. Haaa, dat dacht je. Na heerlijk rondgelopen te hebben gingen we namelijk terug naar de parkeergarage. Ik had niet het gevoel dat ik de garage herkende, maar ja het vertrouwen op mijn gevoel heb ik jaren geleden al afgeleerd. Nadat ik me ervan verzekerd had dat dit echt niet de goede parkeergarage was – ik had blijkbaar de verkeerde garage naar haar geappt – liepen we uiteindelijk naar de goede parkeergarage. Haar mond viel nog net niet open van verbazing: ‘we hebben letterlijk een vierkantje gelopen’. Ja, I know, het is drama. Tactisch als ze is: ‘dit is wel echt heel bizar’.

Welkom in mijn leven. 24/7.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.