Blog #7: Spaarkoningin?

Gepubliceerd op 14 januari 2019 16:03

Eens in de zoveel tijd krijg ik een soort bevlieging dat ik denk: ik móet echt gaan sparen. 'Dat is verstandig en met zicht op de toekomst..', je kent het wel. Meestal is dit nadat vriendinnen benoemen wat zij ongeveer per maand sparen of nadat mijn ouders zich afvragen of ik echt alweer uiteten ga. Maar ik heb dus een theorie ontwikkeld.

Een nichtje van mij werd er vroeger gek van. Haar moeder zei vaak – zodra ze weer eens allerlei onzin had gekocht -  dat ze net zo moest sparen als Laura. Waarschijnlijk bedoelde ze dat mijn nichtje net zoals ik als een soort Dagobert Duck bovenop haar geld moest gaan zitten. Het perfecte voorbeeld van mijn ‘gouden eeuw’ is het oliebollenverhaal. Een verhaal dat ik nog zeer regelmatig te horen krijg.

Mijn nichtje logeerde bij mij en wij gingen samen naar het dorp. Daar stond een oliebollenkraam. Nadat we deze eerst al een aantal keer voorbijgelopen waren, gingen we toch eens kijken wat de prijs was. Zo dan: maar liefst 80 cent per oliebol. Daar moesten we even over nadenken. Totdat ik op een gegeven moment de knoop doorhakte en heel edelmoedig aanbood om op een oliebol te trakteren. Een vrij uniek moment in lauraland. En wat denk je? Ze heeft nog geen hap genomen of ze laat de oliebol in de sneeuw vallen. Man, wat was ik beledigd. Daar ging mijn zuurverdiende 80 cent. Als een zielig bolletje in de sneeuw lag het daar. Ik stond er nog net niet op dat ze het alsnog zou opeten – misschien ook wel, maar dat kan ik me niet herinneren. Gelukkig maar. Ze heeft het wel geweten in ieder geval.

Inmiddels is mijn financiële toestand beter te omschrijven als mijn ‘kredietcrisis’. Ik had me deze week bedacht wat ik eigenlijk nog allemaal wilde doen dit jaar en besefte dat het misschien wel handig was als ik een beetje op mijn geld zou letten. Dan toch maar gewoon lunch van thuis meenemen. Na het eerste college gingen mijn vrienden even lunch halen, waarbij ze onder de indruk waren van mijn keuze om minder geld aan eten uit te geven. Ik vond het zelf ook best geloofwaardig. Totdat het donderdag werd en we met een aantal studenten eerst wat gingen drinken 'in de Smitse’ (café op de campus) en daarna nog uiteten gingen. Ook vrijdagavond was het raak. Goede voornemens in duigen, zucht. Had ik nog maar iets van vroeger.

Toch heb ik wel echt een theorie. Als ik nu heel zuinig ga leven dan levert me dat in verhouding minder op, dan dat het me kost. Ik moet dan heel veel plezier opgeven voor een relatief laag bedrag dat ik per maand extra spaar - ik spaar dus wel - gezien ik alleen een bijbaantje heb. Dus ja, dan probeer ik maar een beetje te genieten. Maar alles met mate. Natuurlijk. Dus gewoon crackers met pindakaas na college. Jammie.


«   »