Blog #10: Van uitstel komt maar geen afstel

Gepubliceerd op 4 februari 2019 15:30

Oftewel: uitstelgedrag tot de max, maar nog net binnen de lijntjes. Zoiets als om maandagochtend 04:00 een deadline hebben en het om 03:00 inleveren. Het moment van inleveren brengt dan een gevoel naar boven dat zich bijna niet laat beschrijven. De ochtend erna evenmin.

Aan het begin van mijn studie, en zeker op de middelbare school, leverde ik altijd alles minimaal een dag van tevoren in. Als ik echt enthousiast was, zelfs een jaar van tevoren. In 4VWO had ik bijvoorbeeld in 2 weken zoveel boekverslagen gemaakt dat ik het begin van 5VWO ook gelijk gecovered had. Helaas was dat vooruit plannen maar van korte duur. 

Het begon vrij onschuldig. Essays die ik ’s nachts moest inleveren, maakte ik aan het begin van de nacht. Mét de ongeëvenaarde support van mijn studievrienden in de groepsapp: "banaan, banaan, banaan, Laura gaat er tegenaan" en "meloen, meloen, meloen, Laura's essay wordt kampioen".  De volgende dag kwam ik er dan achter dat vrijwel iedereen binnen mijn werkgroep het rond dat tijdstip had ingeleverd. Niks om me zorgen over te maken dus. Ook de groepsopdrachten werden steeds later ingeleverd. Geen betere discussies over het lettertype, de voorpagina of de conclusie dan die om half 2 ’s nachts.

Helaas kan het nooit helemaal onschuldig blijven en komt er een moment dat de absolute grens opgezocht wordt.

Twee weken geleden was het zover: van 01:00 tot 09:00 ‘s ochtends heb ik aan een verslag gezeten. Qua focus is het echt wel lekker, je wordt tenminste niet afgeleid. De druk om het voor 09:00 in te leveren is alleen iets minder prettig. Het vervelendst was eigenlijk nog dat ik daarna zo stuiterde dat ik absoluut niet meer kon slapen en dus om 12 uur weer in de collegezaal zat. Fantastisch. Dat was ook het moment dat ik besefte dat het anders moest. Vandaar dat het vorige week gewoon weer netjes 02:00 was.

Je moet tenslotte ook niet overdrijven.


«   »