Blog #16: Onnozel?

Gepubliceerd op 18 maart 2019 17:30

Laatst merkte een vriend van mij op dat ik altijd van die onnozele dingen heb. “Je bent niet onnozel, maar je hebt wel altijd van die lompe acties ofzo”. Precies ja. Ik vind jou ook erg aardig. Toch kan ik hem na dit weekend eigenlijk ook geen ongelijk meer geven.

Nadat we vrijdagavond met vriendinnen wat gegeten hadden in Nieuwegein, reed ik door naar Putten. Om heerlijk een weekendje bij m’n opa en oma door te brengen. Zaterdagmiddag hadden twee vriendinnen een run van Mud Masters in Utrecht, dus ik besloot hen te gaan supporten. Die beslissing heeft me aardig wat zweetdruppeltjes opgeleverd. En dat zónder het uitvoeren van een obstakelrun. Een prestatie op zich.

Ik zou om 10:59 de trein naar Utrecht Centraal pakken. Helaas vertrok ik alleen veel te laat van huis en moest ik dus vol gas richting het station. Mijn opa had gezegd welke kant ik bij de splitsing op moest, maar ik kon het me niet meer precies herinneren. Links of rechts? Gokje dan maar. Dus racete ik vol gas de verkeerde kant op. Surprise, surprise.

Met nog twee minuten op de klok, kwam ik uiteindelijk aan bij het spoor. Snel parkeren, inchecken, het spoor oversteken en dan zou ik de trein precies halen. De planning was strak, maar haalbaar. Ware het niet dat mijn OV besloot me in de steek te laten. Te laag saldo. Gezien de volgende trein pas weer over een halfuur zou gaan, ik daardoor te laat bij de run zou zijn en ondertussen waarschijnlijk het spoor al drie keer afgewaaid zou zijn, besloot ik in te stappen.

Onderweg laadde ik mijn OV online op, met het plan om bij het volgende station snel de trein uit te rennen, in te checken, en de trein weer in te rennen. Totdat de bevestigingsmail van het saldo opladen mij de moed ontnam. “U moet uw bestelling van saldo of abonnement nog ophalen voordat het op uw OV-chipkaart staat”. Die apparaten staan altijd aan het einde van het station. Dat zou ik dus nooit op tijd redden. En nu? 

Om de schade te beperken besloot ik in ieder geval buiten een overvolle coupé te gaan zitten. Ik zag het alweer gebeuren dat ik met een rood hoofd de conducteur zou kunnen uitleggen wat er precies mis was gegaan. Een achtergrond met (uit)lachende mensen zou die situatie niet per se minder gênant maken. Terwijl ik dus om het hoekje zat, kwam er een conducteur aanlopen. Op hete kolen wachtte ik het af. Tot mijn verbazing liep hij langs me heen en begon hij pas in de coupé met controleren. Het geluk is met de “onnozelen”, zou die vriend zeggen denk ik. Feit is in ieder geval dat me dit niet nog een keer gebeurt. De volgende keer stuur ik weer een appje als support.

Om het compleet te maken vroeg mijn opa bij thuiskomst: Lau, reed je nou de verkeerde kant op naar het station?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.