Blog #17: Bange ICT'er op een ladder

Gepubliceerd op 25 maart 2019 20:16

Zaterdagochtend kreeg ik de schrik van mijn leven. Nadat ik mijn bed uitgerold was, liep ik met m’n ogen nog half dicht naar de badkamer. Totdat ik ineens iemand – veel te vrolijk ook - hoorde zeggen: goedemorgen! Stond mijn collega daar. Om half acht ’s ochtends. In de overweging om óf heel hard terug te rennen naar mijn kamer óf te pretenderen alsof er niks aan de hand was, koos ik voor dat laatste. Wakker was ik in ieder geval. Klaarwakker.

Daarom besloot ik maar gelijk te gaan strijken. Dan kon ik punt één van mijn to-do list ook weer afstrepen. Helaas zou het heel de dag bij dit ene puntje blijven, gezien mijn vader weer eens een fantastisch idee had. Hij ging samen met de collega van ICT camera’s ophangen en daar kon die mijn hulp best wel bij gebruiken. En of ik gelijk een beetje op kon schieten. Dus stond ik om half negen met mijn goede gedrag ín pyjama en mét blote voeten in de veel te grote slippers van mijn vader een ladder vast te houden. De A-ladder stond naast een paal van vier meter met een camera. Met mijn vader tegenover me en bovenop de ladder mijn collega, kon ik me geen betere zaterdagochtend wensen. Behalve dan dat mijn tenen langzamerhand onderkoelden. Ik had namelijk niet gelijk door dat het gras nat was.

Echter kon ik me daar niet lang op focussen, omdat er allerlei herrie van boven kwam. Gezien mijn collega elk moment dacht dat zijn laatste uurtje geslagen had, bleef hij maar praten. Ik dacht dat mensen met hoogtevrees altijd wit werden en niet zoveel meer zeiden. Ondanks dat moest hij het flink ontgelden: van “of het nou echt zo moeilijk was om iets in één keer goed te doen” tot “als jij nog eens normaal gaat praten, dan mag je echt blij zijn” tot “wat ben je toch een fijn ventje”. Mijn vader is een man van uitersten. Toch heeft hij het niet van een vreemde. Oma Kraaijeveld kwam namelijk ook nog even langs en die vroeg zich af wat dit nou voor tafereel was. Toen we het kort toelichtten, zei ze tegen William dat als hij zou vallen, dit in het water zou zijn. Niet zo erg dus. Toch adviseerde ze hem om binnen het hek te vallen, omdat het water wel behoorlijk modderig was. Thanks oma, u houdt de naam hoog.

Ondertussen was het middag en was de klus nog steeds niet geklaard. Dus rende ik me het rotje om de een te voorzien van een trekveer, de ander van inbussleutels of een boor en natuurlijk de ladder vast te houden voor William. En hem van wat mentale ondersteuning te voorzien. Overigens ging hij steeds sneller de ladder op en af. Zeker toen die dacht dat de stroom het niet deed, zat hij zo weer in het topje. Dat die stroom het niet deed omdat het snoertje beneden niet aangesloten was, had hij even over het hoofd gezien. Toch moet ik “onze bange ICT’er” nageven dat hij het wel gewoon weer goed geregeld heeft en er toch maar mooi stond op de zaterdagochtend.

Stiekem ben ik nu alleen wel een beetje bang. Hij heeft namelijk gedreigd mijn website te hacken als ik hem zou noemen in de blog. Dus heb ik mijn instagramstory voor hem afgeschermd en duim ik nu heel hard dat mijn website in de lucht blijft. Dus tot snel. Hoop ik. Duim ik.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.