Blog #19: Nieuwe mobiel?

Gepubliceerd op 8 april 2019 om 17:00

De mensen die mij goed kennen weten dat mijn mobiel vrijwel altijd leeg is. Het oude bakbeestje heeft namelijk na jaren trouwe dienst meerdere kuren opgelopen. Naast de continu lege batterij, doet de speaker het bijvoorbeeld niet meer als ik facetime, klinkt het voor de degene aan de andere kant van de lijn alsof ik altijd in een tunnel loop en moet ik gemiddeld drie foto’s verwijderen om een nieuwe foto te maken. Daar kan ik nog wel mee leven, ware het niet dat deze mankementen steeds gênantere situaties opleveren.

Afgelopen week was het ook weer raak. Om 13:00 had ik de eerste werkgroep van Financial Accounting. Ik had even gemist dat ik hiervoor hetzelfde boek nodig had als dat van een vak van vorig jaar en had het boek dus allang verkocht. Gelukkig kon ik het boek weer terugkopen en om 12:30 ergens in hartje Rotterdam ophalen. Met Google Maps aan mijn zijde zou ik dat precies allemaal redden.

Ik vertrok dus vol goede moed - en een kwartiertje te laat door een tijdelijke kleding-keuze-stress-stoornis - naar Rotterdam. Bij vertrek stond de batterij van mijn telefoon op 70 procent. Dat moest ruim voldoende zijn. Dacht ik. Totdat mijn mobiel vier minuten voor aankomst ineens een eigen leven ging leiden en er mee kapte. Gezien ik het adres via Whatsapp direct doorgeklikt had naar de app van Google Maps, had ik werkelijk geen idee wat het adres was. Behalve dan dat het vier minuten van mijn huidige locatie was. Maar waar mijn huidige locatie precies was? Het enige geruststellende aan deze situatie was dat ik in ieder geval geen last kon hebben van tijdsdruk. Op mijn mobiel kon ik de tijd toch niet meer aflezen en ook de wijzers van mijn horloge zouden me niet veel wijzer maken. Op de een of andere manier staan die namelijk al zo’n drie maanden op kwart over acht.

Gezien de lantaarnpaal tegenover me ook niet ging vertellen waar ik heen moest, kreeg ik het briljante plan - al zeg ik het zelf - om bij iemand aan te bellen. Het lastige was alleen dat ik niet kon vragen naar het adres, dus werd het de vraag of men misschien een iPhone oplader zou bezitten. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zette mijn scooter op de stoep en probeerde het eerste het beste huis. In de afweging om mijn helm op te houden of toch af te zetten, hield ik ‘m maar op. Misschien zou het bedreigend overkomen als ik het af zou zetten. Of de betreffende beweging daarvan de oorzaak zou zijn of het dan zichtbare kapsel, laat ik even in het midden. Feit was in ieder geval dat ik als een soort marsmannetje met helm en al voor de deur stond. Gelukkig was de vrouw die opendeed heel vriendelijk en had ze zowaar ook nog een iPhone oplader. Terwijl ik achter haar aan naar de keuken toe liep, zei ik onderweg nog even gedag tegen twee kleine kinderen. Die staarden me echter aan alsof ik daadwerkelijk net van Mars af was gekomen. Misschien de volgende keer toch maar gelijk die helm afzetten.

Uiteindelijk was ik twee minuten voor tijd in de werkgroep. Met boek. Keurig op tijd dus. Toch zijn dit soort situaties niet echt voor herhaling vatbaar en heb ik inmiddels een nieuwe mobiel. En m’n horloge? Die staat nog steeds op kwart over acht. Alles op z’n tijd.  


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.