Blog #20: Onderkin 2.0

Gepubliceerd op 15 april 2019 om 19:45

Blog 20 alweer. Toch wel een mijlpaal. Alhoewel: eigenlijk net zo’n mijlpaal als twee weken verkering. Je bent er blij mee, het voelt alsof het al veel langer is, maar eigenlijk is het net niets. Zoiets dus. Toch doet deze historische blog mij terugdenken aan mijn eerste blog ooit voor Puntuit. Ongeveer een jaar geleden. Die blog ging over een heftige confrontatie met mezelf. Beter gezegd: met een deel van mezelf. Namelijk het “vrolijk meehobbelende laagje onder mijn kin” aka de onderkin.

En laat ik die grote vriend net afgelopen zaterdag weer tegengekomen zijn. We hadden elkaar in de tussentijd wel een aantal keer vluchtig gezien. Bijvoorbeeld als ik mijn camera opende en deze nog op selfiestand bleek te staan. Altijd weer een schrikmomentje zo van onderen. Of als ik tijdens het tandenpoetsen van de zijkant in de spiegel keek en spontaan het poetsen staakte. Om daarna zo snel m’n onderkin in te trekken dat ik me half verslikte in de tandpasta. Hoeveel moeite ik ook heb gedaan om deze vriend kwijt te raken - van een onverhoopt crash dieet tot iets serieuzere lijnpogingen met een gemiddelde leeftijd van drie dagen – het mocht niet baten. Zelfs een “werk-je-onderkin-weg-apparaatje” heeft niet het gewenste effect gehad. Iets met echte vrienden heb je voor het leven?

Inmiddels zijn we een jaar verder, maar is er dus nog niet veel veranderd. Nog steeds beweegt het zonder enige gêne op en neer als ik praat, als ik lach of als ik semi-serieus mijn verfijnde mening over iets wil geven. En zo ook afgelopen zaterdag. Namens de PR-commissie moest ik een praatje doen op de stafinstructiedag van Koersvakanties. Dat ging gelukkig best goed en na heel veel leuke reacties ging ik met een goed gevoel naar huis. Totdat ik ’s avonds een foto zag. Van de zijkant genomen. De betreffende onderkin was genoeg om al het zelfvertrouwen dat ik die dag opgedaan had, als sneeuw voor de zon te laten smelten.

Toch heeft een bepaalde confrontatie soms wel zo zijn voordeel. Ik ben de volgende dag lopend naar de kerk gegaan (anderhalf uur), heb geen stukje taart aangeraakt en ben ’s avonds nog een rondje wezen lopen. Helaas zal ik ook in het geval dat ik geen onderkin meer heb, er nog steeds regelmatig tegenaan moeten kijken. Of ik wil of niet. Mijn vrienden hebben namelijk nu al zo'n drie jaar de gewoonte om een ingezoomde foto van mij én m’n grote vriend als profielfoto van de groepswhatsapp te gebruiken. 

Van je vrienden moet je het hebben.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.