Blog #21: Versieren

Gepubliceerd op 22 april 2019 om 17:07

Afgelopen weekend heb ik een “versierles” gehad. Van een dertienjarige. Tijdens het voetballen. Over het algemeen voetbal ik niet op de zaterdagavond – anders eigenlijk ook niet – maar deze zaterdag was anders. Ik stond namelijk met mijn goede gedrag tussen dertig kinderen. In een veld waarvan mijn hooikoorts nog even kwadrateerde en het aantal niesen per minuut exponentieel toenam. Een invalbeurtje voor mijn oudste zus, die ik niet zomaar zal vergeten.

Samen met deze dertienjarige meid stond ik op doel. Gezien ons beider talent was dat wel een goed idee. Zeker toen bleek dat haar uittrap meer op een omhaal leek en mijn voetbaltalenten door de jaren heen ook niet echt vermeerderd waren. Ondertussen zat ik een beetje te vissen of ze niet een bepaalde jongen uit de groep interessant vond. Toen ik vroeg of ze wist hoe oud hij was, wilde ze er bijna direct op afstappen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, dus probeerde ik haar voorzichtig uit te leggen dat de jongen het meisje moet versieren en niet andersom. En toen begon haar les. “Vroeger was het soort van de plicht van de jongen, maar tegenwoordig durven ze het niet meer, dus moet je als meisje wel”.

Terwijl ik begon te lachen, keek ze me heel serieus aan: “maar dat is echt zo”. Juist ja. Tja, als dertienjarige kan je het weten. Toen ik haar vroeg of ze eigenlijk ook weleens verkering had gehad, was het antwoord bevestigend. Maar dat was wel een “nepverkering”. Nepverkering? “Ja, hij vroeg het en ik vond het zielig om nee te zeggen”. Dat is inderdaad ook een manier. Arme jongen. Madame had er zelf ook “nachten van wakker gelegen”, dus dat zou ze niet nog een keer doen. Intussen hadden we al meer dan vijf doelpunten tegen en werden we gewisseld. Sommige dingen moet je in ieder geval wel aan jongens overlaten.

Later zat ik nog eens terug te denken aan dit gesprekje. Tegelijkertijd deed me dat ook terugdenken aan een ander, soortgelijk gesprek met twee vrienden. Van de een kreeg ik namelijk te horen dat ik flirt als een blok klei en dat hij de noodzaak voelde om mij te adviseren in wat ik wél tegen jongens moest zeggen, terwijl de ander er nog een schepje bovenop deed door daaraan toe te voegen dat hij überhaupt medelijden had met jongens die mij leuk vonden.

Ondanks haar wijze les, denk ik daarom toch maar dat ik het versieren aan de jongens overlaat. Wat zullen mijn vrienden nu opgelucht ademhalen.
Of niet, Maarten en Joris?

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.