Blog #22: Schijn bedriegt

Gepubliceerd op 29 april 2019 om 20:15

Deze titel lijkt misschien een diepzinnig verhaal te worden over waarom schijn bedriegt. Bijvoorbeeld over mensen met een dik verhaal waar je zo doorheen prikt, eten dat veel minder lekker blijkt te zijn dan dat het er uitzag of een huidskleurpanty die in het pakje nog een prachtige kleur leek te hebben, maar die op je benen verandert in een poederige massa. Stuk voor stuk zorgt het voor teleurstellingen. Niets is wat het lijkt. Daar kwam ik ook afgelopen zaterdag weer achter.

Ik heb een heel stevig bed. Een degelijk Ikea bed die wel tegen een stootje kan. Tenminste, dat dacht ik. Totdat ik zaterdag na koningsdag mijn telefoon iets te nonchalant op m’n bed gooide en die vervolgens nooit meer terug kon vinden. Het verdween ergens in een gat, spleet of kier, waar die de eerste tien minuten niet meer uit zou komen. In een eerste poging mijn mobiel weer te pakken te krijgen, tilde ik het matras op. Afgezien van een klein beetje rommel in de lades onder mijn bed, was daar verder niet zoveel te zien. Misschien onder de lades dan, poging twee. Deze poging staakte ik echter al snel toen ik aan een lade trok en de hele buitenkant naar buiten kwam zetten, terwijl de inhoud gewoon bleef liggen. Ingestorte lade, top.

Snel maar dicht en door. Poging drie. Misschien toch eens via de buitenkant van het bed proberen. Mijn bed staat nogal dicht op de muur en meestal pas ik er precies niet tussen. Helaas vergeet ik dat meestal ook snel weer, waardoor ik dan toch weer een poging doe en als gevolg half klem zit. Zittend op mijn knieën, probeerde ik deze keer met een pen onder de bedrand te schuiven om te voelen waar mijn mobiel was. Omdat ik er ook deze keer precies niet tussenpaste – het diëten mag niet baten -  schoof ik het bed met behoorlijk wat gekraak nog iets op. En dat allemaal op de zaterdagavond. Wat een getob. Het alternatief: de volgende ochtend naar een luidafgaande wekker ergens in m’n bed zoeken, maakte dat ik er toch maar weer voor ging.

Uiteindelijk voelde ik mijn mobiel. Precies in een spleet gevallen bij de rand van het bed. Om het weer in handen te krijgen, hoefde ik alleen het bed even op te tillen en mijn mobiel er onder vandaan te trekken. Dat laatste kwam ik echter niet aan toe omdat ik met een latje in mijn handen stond. De bovenkant van het bed is ook niet meer wat het ooit geweest is.

Ik heb weleens wijze mensen horen zeggen dat alleen het resultaat telt, dus daar houd ik maar aan vast. Ik heb mijn telefoon weer. En de volgende keer? Ik vertrouw mijn bed in ieder geval nooit meer. Schijn bedriegt. Het is een feit.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.