Blog #24: Gala struggles

Gepubliceerd op 13 mei 2019 16:55

Een gala ziet er altijd heel fancy uit. Prachtige jurken, mooie pakken, torenhoge pumps en bijpassende tasjes maken het perfecte plaatje. Tenminste: de perfecte foto. Vaak is het verhaal achter de foto iets minder gestileerd. Ietsjes maar.

Het begon eigenlijk best goed. Zusjelief had leuke jurken gezien en die besteld. Gezien de bijzondere website waren we blij dat de jurken op tijd binnenkwamen. Maar nadat ik mijn jurk gepast had, was ik vooral blij dat ik nog kon ademhalen. Misschien overrated, maar toch ook niet onbelangrijk op een gala. Eén ding staat in ieder geval vast: de volgende keer let ik iets beter op bij het selecteren van de juiste maat. 

Ondanks deze vlotte start, was het de middag ervoor serieus stressen. Ik moest werken tot drie uur en dan moest ik snel langs mijn twee zussen om mijn haar te laten doen. De een zou het krullen en de ander zou het daarna opsteken. Tenminste dat was het idee. Ik moest namelijk eerst nog even wat leuks halen voor in mijn haar. Mijn oudste zus had gezegd dat er vlakbij een boekwinkel in Ridderkerk een leuke haarwinkel was. Zonder verder na te denken liep ik dus snel de kapsalon tegenover de boekwinkel in. Om vervolgens recht in zes mannengezichten te kijken. Een herenkapsalon. Juist ja, daar hebben ze vast geen leuke haarspeldjes voor een gala. Met een ongemakkelijk lachje deed ik de deur maar weer net zo hard dicht als dat ik ‘em opengedaan had. Ik had tenslotte haast. En moest bij de haarwinkel om de hoek zijn.

Door miscommunicatie met Rhodé, waarvan ook het haar gedaan moest worden, moest ik als eerste naar mijn oudste zus die de boel zou opsteken. Toen ik na een uur dus pas aankwam bij mijn “krulzus”, vonden zowel mijn zus als mijn zusje  - ineens opvallend eensgezind- dat het écht niet nodig was om mijn haar nog te krullen. Het zat echt mooi zo. Ja, ja. Ik had ook wel gezien dat de klok inmiddels op kwart over vijf stond en er dus geen tijd meer over was. Planning: het blijft een uitdaging.

Uiteindelijk waren we maar een kwartiertje later. Fashionably late. Zo fashionably zelfs dat Rhodé haar tasje continu in haar jurk bleef hangen en ik half door m’n enkel ging, omdat ik de gaten in het pad even over het hoofd had gezien. Familie Kraaijeveld, aangenaam. Gelukkig hebben we wel leuke foto's gemaakt. Nog best charmant ook. De bloesem die in mijn haar bleef hangen, de angst dat mijn jurk het zou begeven bij het hurken voor de groepsfoto en het feit dat Rhodé meer dan eens op mijn jurk stond en haar schoenen na een halfuur uit had gedaan; dát zie je allemaal niet op de foto's.

Tenminste: niet op de foto's die de screening gehaald en het daglicht gezien hebben.


«   »