Blog #25: Oppassen

Gepubliceerd op 20 mei 2019 17:22

Op de een of andere manier vragen mijn zussen bijna nooit of ik op hun kinderen kan passen. En dat is vrij opvallend, gezien het feit dat mijn zusje wel regelmatig oppast. Waarschijnlijk hebben zij net zoveel vertrouwen in mij als ik in mezelf, wat mijn vertrouwen dus weer verder naar beneden haalt, als dat logisch klinkt. Hoe dan ook, woensdagavond was het zover: ik zou even op de twee kinderen van mijn oudste zus passen: Leah (4) en Thijs (2). En dat ondanks dat Leah een uitgesproken voorkeur had voor “tante Dé of tante Fem”. Ik heb me zelden zo welkom gevoeld.

Het begon al goed met de geïmproviseerde glijbaan. Ik had bij m’n zus gegeten en was de tafel aan het opruimen, toen ik ineens iets hoorde over een glijbaan. Toen ik om het hoekje keek zag ik een kussen dat half uit de bank hing en twee kinderen die daar van af gleden. Waarschijnlijk erg leuk, maar niet echt de bedoeling. Zeker niet bij een georganiseerde oppasbeurt van mij. Toen ik ze daar vriendelijk op wees, had dat niet echt de gewenste impact. Toch maar zelf de kussens weer goed doen dan.

Vervolgens stond de poort nog open, dus ging Leah die even dicht doen. Op de slippers van haar moeder. Gelukkig sprong ze op de terugweg ook nog even op de trampoline. Ondertussen stond Thijs bij de buitendeur op haar te wachten. Toen hij zag dat zij even op de trampoline zat, deed hij net of hij de deur dicht deed, maar rende toen ineens toch naar buiten. Voordat ik het doorhad zat dus ook Thijs op de trampoline. Zonder jas, zonder schoenen. Hoe komt het toch dat ik soms echt het gevoel heb dat ik achter de feiten aanloop? De triomfantelijke schaterlach van meneer zal ik in ieder geval niet snel vergeten.

Nadat het nog even zo door ging, was het eigenlijk al vrij snel bedtijd. Terwijl ik tegen Leah zei dat zij een leesboekje wel mee naar haar kamer mocht nemen, snelde Thijs alvast naar boven. Mét een leesboekje. Zonder expliciete toestemming van mij. Maar ja, wat doet dat er ook toe? Toen wij eenmaal bovenkwamen, lag de directeur onder de dekens van zijn grote zus met zichtbare lol om zijn eigen “gappie”. Dat is dan twee jaar oud.

Het scheelt dat hij een enorme charmeur, een wandelend Michelin-poppetje en een heerlijke knuffelbeer tegelijkertijd is. En dat zijn zus stiekem toch best wel lief is.

Én dat het oppassen maar eens in de zoveel maanden is.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.