Blog #26: Zwetende coaches?

Gepubliceerd op 3 juni 2019 om 20:23

Het coachen van studenten gaat niet in de koude kleren zitten. Letterlijk niet. Dampende lokalen worden alleen nog maar warmer op het moment dat studenten binnenkomen en hardop zeggen dat het zo enorm stinkt in het lokaal. Oost-Indisch doof en met een uitgestreken gezicht heet je ze dan hartelijk welkom. Om jezelf er vervolgens – met een snelle check - voor de vijfde keer van te verzekeren dat jij écht niet degene bent die dat luchtje veroorzaakt.

Dit gebeurt overigens twee minuten voor de les. Vijf minuten voor de start is er namelijk nog niemand aanwezig. Uiterst relaxed en zonder enige vorm van gêne druppelt men in een tijdsbestek van drie minuten één voor één binnen. In allerlei soorten en maten en dat is precies wat het zo interessant maakt.

Zo ontmoet je studenten die bij een 8,5 tot in detail willen weten wat ze fout hebben gedaan, terwijl studenten met een cijfer van twee punten lager dik tevreden zijn en elkaar nog net geen schouderklopje geven; Praat je een student bijna een minderwaardigheidscomplex aan door zijn antwoorden te bestempelen als gemiddeld in plaats van goed; Waan je je soms - door de passievolle intonatie van degene die presenteert - in een spannend luisterboek, totdat de woorden Atomic Force Microscopy je abrupt weer bij de presentatie in het lokaal brengen; En spreek je soms gewoon een mannelijke student aan met Robin, terwijl het meisje rechts op de hoek Robin heet. Oeps.

Ook is het leuk om te zien dat terwijl studenten zich zichtbaar zorgen maken over de timing van hun teamgenoot, deze juist uitgebreid de tijd neemt om over van alles en nog wat uit te weiden. Zo enthousiast zelfs dat teamgenoot nummer twee nog precies één minuut over heeft om de laatste drie slides te behandelen. Of het moment dat er een lastige vraag gesteld wordt en de hoofden als een soort domino stenen om de beurten naar rechts toedraaien, waardoor degene die het meest rechts staat de "gelukkige" is en de vraag mag beantwoorden. Genieten kan je ook van enorme mails van studenten die bij een feedbacksessie van dertig minuten het presteren om in de 29e minuut binnen te vallen. Maar mét een geldige reden. En dat verwoord in een ellenlange mail over “in slaap vallen tijdens het ontbijt”.

Ik kan nog megaveel dingen noemen. Bijvoorbeeld het heerlijke gevoel als je in een lift staat waarin een groepje roddelt over andere coaches, maar twee van hen zich ineens bewust worden van het feit dat jij ook een coach bent. Of het ietwat ongemakkelijke gevoel als jij te laat je eigen werkgroep inloopt en dan ineens een student ziet zitten uit jouw coachgroep. Natuurlijk ook precies degene die je de vorige keer hebt aangesproken op zijn werkhouding. Oeps. 

Ondanks de soms licht verwijtende blikken die je krijgt, het onbegrip of de pittige discussies die je moet voeren, kregen we vandaag aan het einde van de laatste les ook een applaus.

En daar doe je het voor. Natuurlijk. Ook al kost dat je soms wat zweetdruppeltjes.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.