Blog #27: Het gaat ook overal hetzelfde

Gepubliceerd op 10 juni 2019 om 17:30

Van het weekend logeerde ik bij een vriendin in de Betuwe. In hetzelfde weekend stortte ook de complete waslijn in. Eén plus één is in dit geval geen twee. Ik was het niet. Het opmerkelijke was alleen dat op de een of andere manier niemand het gedaan had. De waslijn lag ineens beneden aan de trap, maar het hele gezin was zich van geen kwaad bewust. Hoe herkenbaar. Als mijn vader vraagt wie nu weer het licht aan heeft laten staan, het huis niet op slot heeft gedaan of als mijn moeder vraagt waar de zoveelste zak chips gebleven is, weet ook niemand het. Tenminste: in dat laatste geval is het dan weer niet zo heel ingewikkeld. Meestal hoef je daarvoor alleen even onder het bed van een zeker zusje bij ons in huis te kijken.

Het is in ieder geval interessant om ook eens met andere gezinnen mee te kijken. Zeker omdat het er vaak precies hetzelfde aan toe gaat. Zondagochtend blijft bijvoorbeeld een zware ochtend om uit bed te komen. Pa en ma roepen wel tien keer naar boven, er wordt aan dekens getrokken en na veel moeite verschijnt uiteindelijk iedereen met dichte ogen en een verwilderde haarbos aan het ontbijt. Om vervolgens na het ontbijt allemaal weer zo snel mogelijk naar boven te verdwijnen. De tafel als een ware ravage achterlatend.

Ook lijkt het wel of je in elk gezin typische rollen tegenkomt. De zus die op alles en iedereen commentaar heeft, de puberaal die lekker bijdehand doet en tegen alles aan schopt wat maar enigszins “schopbaar” is, de broer die iedereen zit te plagen en de boel een beetje zit op te stoken, het rustige gezinslid die eigenlijk alles wel prima vindt en als laatste natuurlijk het onmiskenbare benjaminnetje. Een echt mama’s kindje, die het tegelijkertijd het zwaarst te verduren heeft met alle extra papa’s en mama’s. Maar het zwaar te verduren heeft eigenlijk iedereen: of het nu gaat om een gespot vetrolletje, kleding dat al een aantal dagen gedragen wordt of het eten dat “flauw” smaakt. Alsof je thuis bent.  

Zoveel mogelijk de andere gezinsleden aan het werk zetten is nog zoiets. Bijvoorbeeld als je ’s avonds nog gezellig buiten bij het vuur zit en ineens één van de jongens zegt dat degene die het laatst binnen is, alle tuinkussens op moet ruimen. Voordat hij überhaupt uitgesproken was, stond de helft van het gezin al aan de andere kant van de buitendeur. Binnen dus. Juist ja. Ik lag nog op de bank. Met tuinkussens.

Toch kan er niks op tegen de gezelligheid van zo’n gezin en zo’n weekend. Maar toen mijn vriendin op haar bed plofte en een paar planken van haar ogenschijnlijk stevige bed spontaan doorbraken, wist ik het zeker:

Het gaat écht overal hetzelfde.

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.