Blog #29: Klimpark

Gepubliceerd op 24 juni 2019 om 23:00

Lenigheid is nooit echt mijn sterkste kant geweest. Vroeger zei de leraar bij schoolturnen al dat ik net een zak patat was als ik de handstand deed (daar heb ik overigens nog steeds een trauma van) en het is er door de jaren heen ook niet bepaald beter op geworden, kan ik je vertellen. Maar goed: afgelopen dinsdag kreeg ik een herkansing. We gingen namelijk als eindactiviteit van studentenvereniging eerst naar het klimbos en daarna lekker barbecueën bij de Kralingse Plas. Vooral dat laatste sprak me aan.

Vol goede moed stapte ik dinsdagmiddag in zo’n klimtuigje. Niet al te strak, zodat ik nog enigszins kon ademhalen. Om vervolgens op het mini-parcours bij het oefenen van de zip line al de eerste schaafwond op te lopen. Goed begin is het halve werk? Feit was in ieder geval dat mijn tuigje flink wat strakker aangetrokken werd door de instructrice. Zo strak zelfs dat het inhouden van mijn buik ook totaal geen zin meer had. En dus zat ik als een soort hulpeloos propje in een tuigje. En moest het klimmen nog beginnen.

Gelukkig begonnen we rustig aan. Eerst maar eens parcours drie. Ik had ervoor gezorgd dat ik lekker achteraan ging, zodat ik het op mijn tempo en op mijn manier kon doen. Dat zorgde er af en toe wel voor dat iemand vanaf onderen bijvoorbeeld riep dat ik niet op de stabiele touwtjes ertussen moest staan, maar op de gladde bordjes zelf. Lekker makkelijk praten, beste stuurlui staan op de grond zekers?

Overigens heb ik al jaren een afwijking wat betreft links en rechts en gelukkig was dat ook nu niet anders. Dan dacht ik links even soepel langs het touw te gaan, kon ik weer terug om er toch rechts langs te gaan. Bij een rijtje autobanden hield ik het op een gegeven moment niet meer. Ik zat aan de verkeerde kant en gleed er al worstelend vanaf. Dus hing ik als een propje in een tuigje. Midden aan het touw. Om vervolgens als een soort zeehond de overige autobanden over te klimmen en het tussenstationnetje weer op te strompelen. Genieten.

Daarna hing ik bij het moeilijkste parcours in een net en was ik net lekker op weg, toen ik er achterkwam dat ik vergeten was mezelf los te maken. En kon ik weer terug. Onderweg kwam ik nog een stukje vel tegen van de vriendin voor mij. Bij wijze van spreken dan. Veel was er van onze handen niet over in ieder geval. Maar goed, eind goed, al goed. Bij de vrije val landde ik keurig met een rood hoofd, een geschaafde huid en een inmiddels-flink-irriterend-tuigje op mijn kont. Tja, waarom zou je ook op je benen landen?

Al met al heeft het klimpark niet per se bijgedragen aan het verwerken van mijn trauma. Dus ga ik nog maar even stiekem door met de handstand oefenen. Net zolang totdat ik niet meer door m’n armen zak en er dus niemand een reden heeft om mij een zak patat te noemen. Dat zal ze leren.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.