Blog #33: Kamp leiden: to be continued

Gepubliceerd op 30 juli 2019 01:10

Hoe was het kamp? Vroeg een vriendin vanavond aan mij terwijl we al zo’n halfuur op de serveerster wachtten. Opnieuw bevond ik me in een soort zee van duizend en één gedachtes om uiteindelijk maar de volgende woorden te zeggen: ja, was echt zó tof. Zoals al zo vaak dit weekend. Het fenomeen kamp leiden is niet in een paar woorden uit te leggen. Het is gewoon iets wat je mee moet maken. En geloof me: je maakt van alles mee.

De eerste nacht was het meteen al raak. Wij lagen als staf nog maar net op bed of we werden wakker gemaakt door paniekerige deelnemers. Er was een deelnemer flink op zijn plaat gegaan. De vraag hoe dat mogelijk was terwijl hij in bed zou moeten liggen, lieten we voor dat moment maar even achterwege. Hij leek daar op dat moment trouwens ook niet per se behoefte aan te hebben. Bovendien werd hij al flink gestraft: een dubbele elleboogbreuk. En een ambulance voor de deur, waardoor de staf in de eerste nacht hoogstens 2 uurtjes sliep. Een goed begin is het halve werk?

Alsof dit nog niet genoeg was, ging het op de tweede avond vrolijk door toen een medestaflid tijdens levend stratego in prikkeldraad stapte. Het bloed spoot alle kanten op. Hinkend en steunend op ondergetekende zorgden we dat we zo snel mogelijk bij de auto kwamen om naar de huisarts te gaan. Levend stratego was in ieder geval snel voorbij. Evenals het mogelijke gebruik van haar schoenen.

Gelukkig hadden we toen ons portie ongeluk ook wel weer aardig gehad. Tenminste: als we even buiten de tientallen muggenbulten rekenen. Volgens een deelneemster waren die in mijn geval nog erger “omdat ik van die witte benen had en ze daardoor wel erg opvielen”. Die had gelijk kamparrest. De brutaliteit van de jongeren van tegenwoordig. Net zoals het feit dat ze mij aardbei noemden. Kan ik er wat aan doen dat fietsen niet echt mijn ding is en ik dan dus een beetje rood aanloop? Laat staan als we ook nog eens keihard fietsen. Dat die laatste wel relatief is, bleek uit een gesprek van de deelnemers dat één van de stafleden opving. Toen de ene deelnemer zich afvroeg waarom we zo langzaam (gewoon 23 km/h) fietsten, antwoordde de ander heel resoluut dat “Laura van de staf” het anders niet bij kon houden. Tikkeltje gênant wel.

En dan hadden we natuurlijk nog de hitte. Als je je vinger bewoog stond het zweet al op de rug. Dus hebben we het programma flink omgegooid. Afgezien van dat verliep alles volgens plan en hebben we intens genoten. Bijvoorbeeld toen de deelnemers één voor één bij ons aan een tafeltje een dilemma moesten aangaan en de grootste monden ineens hele kleine hartjes werden. Of het moment dat de gezichten op complete shock-stand stonden, toen we op bonte avond via een filmpje vertelden dat de verjaardag van een staflid die we woensdag gevierd hadden, een grapje was. Het staflid is namelijk in de winter jarig. En ja, dat hadden ze via allerlei hints kunnen weten. Niettemin werden hun cadeautjes natuurlijk erg gewaardeerd.

Potjes tafeltennis om wie er sanitair moet doen, blijvend beachballen totdat eindelijk het balletje dertig keer achter elkaar geraakt wordt of afspreken dat je met z’n allen tegelijk het kanaal inspringt en uiteindelijk spring je in je eentje: het gebeurt allemaal. Evenals het feit dat niemand zijn eigen rommel opruimt, er om 1 uur ’s nachts nog hamburgers gebakken worden en er met z’n achten tegelijkertijd van de glijbaan afgegaan wordt. En missie banaan dan? Met een aantal meiden rode lippenstift opdoen en dan de jongens midden in de nacht belagen? Het kan allemaal én het mag allemaal.

Daarvoor ga je op kamp. En daarom leid je een kamp.

 

To be continued.  

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.