Blog #34: Thailand it is

Gepubliceerd op 5 augustus 2019 17:30

Terwijl ik deze blog schrijf zit ik met de voetjes omhoog en een handdoek in het haar op ons 3-bij-1-meter balkonnetje en kijk ik uit over de drukke straat waar ons hotel aan ligt. Een heerlijk gezicht: van lokale restaurantjes waarbij obers iedereen naar binnen proberen te trekken tot tuktuks die rokend wachten op een klant tot zo’n 40 stroomdraden die naast, op en onder elkaar hangen. Van toeristenbalies die zelfs rond deze tijd (22:00) nog hun tours proberen aan te smeren tot toeristen die uitgeteld een beetje bij proberen te komen van de warmte. Terwijl ik zit te genieten van het uitzicht, ben ik wel enorm aan het pielen met deze blog. Normaal gesproken typ ik dit altijd even op de laptop, maar die vonden we te zwaar voor onze backpacks.

Daarom leek ons mijn iPad ideaal. Licht en makkelijk in gebruik, zeker voor het boeken van hotels of iets dergelijks. Klein detail: de vindbaarheid. Letterlijk alle hoekjes heb ik afgestruind, in ontelbare bochten heb ik me gewrongen, onder elk bed ben ik gekropen, maar het mocht niet baten. De iPad was spoorloos. En dat uitgerekend op het moment dat de backpack ook al beangstigend klein lijkt bij het aantal spullen dat je gepland had mee te nemen. Stressvol.

Maar die beginstress was het dubbel en dwars waard, want wat genieten we nu al ontzettend van deze reis. Het begon al goed toen we vanaf Bangkok vrijwel direct doorvlogen naar het noorden en daar super warm ontvangen werden in het geboekte hostel: een hele enthousiaste eigenaar die alles voor je wilt regelen en vrijwel alleen maar Nederlandse backpackers als medegasten, wat het echt heel gezellig maakt. Stiekem is dit waarschijnlijk ook een beetje een afleidingstruc voor de daadwerkelijke kwaliteit van het hostel.  

Het verbloemt namelijk het feit dat de badkamerdeur op de gedeelde kamer niet dicht kan, tenzij je er aan gaat hangen, er tegen aan duwt en dan een flinke tik omhoog geeft. Of andersom. Het begeleidende gekraak bevestigt in ieder geval de reëele kans dat de complete deur uit zijn voegen barst. Ook verbloemt dit het gegeven dat bij het douchen de complete badkamer nat wordt, inclusief het toilet en je eigen spullen en dat het bed allesbehalve zacht te noemen is. Maar wat geeft het? Als het maar gezellig is. 

En dat was het. Niet alleen met de hostelgasten trouwens. Ook met een vijfde deel van de Big Five, waarvan we de eer hadden die te ontmoeten. Zelden zoiets gaafs meegemaakt. We mochten de olifanten rustig voeren, aanraken en badderen. Maar dan hadden we buiten de baby olifant gerekend. Die was namelijk nogal speels en sprong bovenop je zodra je laag bij de grond zat. En zo geschiedde. Ik werd volledig overlopen door dit gevaarte. Tegen deze baby is niet op te boksen, geloof me, dan krijg je er nog een speelse, maar stiekem behoorlijk stevige kopstoot op na. Maar who cares: ik heb een baby olifant “op schoot” gehad. Whaaaa. 

De volgende dag hebben we op de scooter een aantal hotspots in Chiang Mai verkend. Heerlijk. Totdat onze achterband ons in de steek liet. Einde van het liedje zat ik achterop bij een Thai en reed Jan-Willem er op de scooter achteraan om naar de garage te gaan. De binnenband bleek compleet door midden. Vandaar dat schokken. Ik denk trouwens dat de Thaise man ook gelijk even zijn achterband gecheckt heeft, want zijn scooter was duidelijk niet gebouwd op een niet-dikke-maar-lekker-mollige (toch oma?) Hollandse meid. Gênant wel.

Gelukkig konden we toen onze tocht voortzetten en hebben we genoten van het klimmen door een waterval, een prachtig view point en een Boeddhistische tempel. Die laatste waren we wel in eerste instantie zo’n 20 minuten straal voorbij gereden. Oeps. Gelukkig is het vakantie en hebben we alle tijd van de wereld.

Afgezien van wat kleine schoonheidsdingetjes zoals onze chronische moeite met Thaise namen, een broer die standaard links wil waar ik rechts wil en andersom (zouden we familie zijn?), onze tuktuk chauffeur die de weg kwijt was, de antireactie van de darmen op het lokale eten en het feit dat ik bij alle vluchten (3 tot nu toe) “toevallig” in het midden zit en Jan-Willem net zo “toevallig” altijd bij het raam of bij het gangpad een plekje heeft, hebben we het vooral enorm naar ons zin en staan er nog heel veel toffe dingen op de planning.

Thailand it is.


«   »