Blog #35: Schoenzolen verloren

Gepubliceerd op 12 augustus 2019 18:30

In mijn omgeving lijken mensen regelmatig gelukjes te hebben met tweedehands aankopen. Of ze vertellen maar het halve verhaal. Dat kan natuurlijk ook. Feit is in ieder geval dat ik nog goede wandelschoenen voor de vakantie nodig had voor een leuk prijsje. Ik dacht ze eerst voor mijn verjaardag te vragen, maar toen kwam mijn moeder ineens thuis met “nieuwe” wandelschoenen uit de kringloop. De meningen waren verdeeld. Annemien vond ze een poepkleur hebben, Rhodé vond het niet veel goeds doen voor de optische dikte van mijn benen en mijn vader vond het net iets voor mij. En nee, dat is geen compliment. Gelukkig heb ik wel altijd de support van mijn moeder, die erg enthousiast was over haar aankoop. Ik vond ze ook top. Vond.

Totdat het moment van de waarheid aanbrak: een behoorlijk intensieve jungletocht, waarbij we half door water en half door de modder moesten lopen. In eerste instantie hielden ze zich nog goed. Fantastische aankoop dus. Totdat ik ineens halverwege de tocht dacht: wat heb ik toch aan mijn schoen hangen? Dat bleek een ander stuk van mijn schoen te zijn, namelijk mijn zool. In de hoop dat niemand het gezien had, verloor ik zo mijn eerste zool.

Tja, kan gebeuren. Net zo goed bij wel nieuwe schoenen. Totdat nog geen vijf minuten later ook de zool van mijn andere schoen losliet. Dit kon geen toeval meer zijn. Al zagen ze er wel “steady” uit volgens de Brit die achter mij liep. Met die laatste zool verloor ik ook mijn laatste beetje grip. En zo gleed ik letterlijk alle kanten op. Omhoog, omlaag, naar links als ik naar rechts moest en het water in als ik eigenlijk op de kant wilde blijven. Met een broer vol leedvermaak voor mij en een Engelsman achter mij die me moed in probeerde te praten door elke keer te zeggen dat hij in mij geloofde. Daar kon m’n broer nog een voorbeeld aan nemen. Ik vertelde de Engelsman maar even niet dat ik aan het begin van de tocht hem met aanzienlijk leedvermaak “toegelachen” had om zijn initiële poging zijn schoenen heel te houden en op zijn blote voeten de tocht aan te gaan. Wat deed dat er eigenlijk ook toe?

Toen richting het einde van de tocht de volgende laag van mijn schoenen begon los te laten, was ik er wel een beetje klaar mee. Klein lichtpuntje: ze waren wel echt waterdicht. Al het water dat de schoenen in liep, ging er met geen mogelijkheid meer uit. Echt waar voor mijn geld dus. En vooral lekker soppende schoenen.

Zo heb ik soppend en glijdend de tocht afgemaakt. Dat was ontzettend gaaf en 100% de moeite waard.

En de schoenen? Die bevinden zich al een tijdje in de eerste Thaise prullenbak vindbaar. Toch bedankt mam.

Foto: zool 1 op de foto gezet door broerlief.


«   »