Blog #38: Eerste werkdag Londen

Gepubliceerd op 9 september 2019 19:57

Vanochtend om half vier ging de eerste wekker. Ondanks dat ik er met de eerste wekker zeker nog niet uit was, is het een feit dat mijn moeder, Rhodé en ik om vijf over vier fris en fruitig in de auto zaten naar Schiphol. Tot zover verliep het nog allemaal volgens plan. Wel had mijn moeder al twee keer voorzichtig de opmerking gemaakt dat mijn koffer wel erg zwaar leek. Ik had de koffer niet gewogen, maar dacht dat het wel goed zou komen. En dat heb ik geweten.

Eenmaal aangekomen bij de incheckbalie bleek de bescheiden koffer namelijk vier kilo te zwaar. Dus moest ik €112 betalen of er vier kilo uithalen. Drie keer raden wat ik vervolgens om half vijf ’s ochtends met een slaaphoofd stond te doen. Het geld groeit me tenslotte niet op de rug. Gelukkig had ik een hele aardige – vooral geduldige – incheckmeneer en verliep het dus allemaal op rolletjes. Bij wijze van spreken dan. Het feit dat ik vervolgens mijn handbagage moest inchecken omdat het ook teveel was en daarna weer terug moest pakken omdat er nog een powerbank in zat, laat ik graag even voor wat het is.

Eenmaal aangekomen in Londen werd het er steeds beter op. Zeker toen een man om het pick-up point vroeg en ik geen idee had en hij mij vervolgens achterliet met zijn bagage. Of ik er even op wilde passen. Natuurlijk wilde ik dat. Al was het niet alsof ik veel keus had omdat dezelfde man ook gelijk uit het oog verdwenen was. Mijn bereidwilligheid om op zijn koffers te letten nam wel met de seconde af toen ik me ineens ging bedenken wat er allemaal in die koffers zou kunnen zitten en werd nog lichtelijk versterkt toen er van bovenaf een peuk op een meter afstand van mijn hoofd werd gegooid. Juist ja. Ik vind het ook leuk om hier te zijn.

Gelukkig kwam Esther (de vrouw van mijn gastgezin) al snel en hebben we er slechts anderhalf uur over gedaan om naar huis te komen. Ook in Londen zijn ze niet onbekend met het fenomeen file. Na snel even thee gedronken te hebben was het dan tijd voor mijn eerste werkdag. En dat was heerlijk. Ik had er ook ontzettend veel zin in en dat is zeker niet tegengevallen.

Wat af en toe wel een beetje pijnlijk is, is dat ik in het Engels niet altijd de grapjes snap en dus maar als een boer met kiespijn mee lach. Of de grapjes iets te laat doorheb en dan wil gaan lachen, maar op datzelfde moment besef dat de rest inmiddels al uitgelachen is. Tikkeltje ongemakkelijk wel. Maar het aanbod van twee gasten om dan voortaan elk grapje even aan mij uit te leggen, ging me echt te ver. Zeker omdat ze dat veel te graag wilden. Ik denk dat ik het voorlopig dan toch maar even bij “fake it till you make it” houd. Dat moet vast lukken.

Toen ik na het eten een rondje ging (hard)lopen, ondertussen met mijn moeder belde en dat wreed werd verstoord doordat mijn telefoon uitviel, wist ik het zeker: ik mag het hier misschien nog niet allemaal helemaal op de rit hebben, ik heb het wel al enorm naar mijn zin.

En nu de koffers maar eens opruimen. 


«   »