Blog #39: Aqua Aerobics op z'n Engels

Gepubliceerd op 16 september 2019 23:39

Na een eerste week waarbij ik proestend en met tranen in mijn ogen een ietwat pittige curry heb gegeten (tja, wat wil je als je normaal gesproken alleen maar Hollandse pot eet); we in het weekend bij een restaurant aankwamen, waar ik wel een afspraak met hen had, maar zij niet met mij; ik in het tentje daarnaast een spontane, ongevraagde Engelse kus op de wang kreeg; in de bus blijkbaar geen kaartje kon kopen, maar met een rood hoofd uiteindelijk toch door mocht lopen en bij een fancy event spontaan het mannentoilet in liep in plaats van het vrouwentoilet, kan ik wel zeggen dat ik in ieder geval dicht bij mezelf ben gebleven.

Tenminste, niet op alle punten. Ik heb namelijk een nieuwe kant van mezelf ontdekt. Een kant die ik al jaren niet meer heb gezien, maar waar ik wel dringend naar op zoek was. Die trouwens ook onderhand wel nodig was, omdat mijn kleding en de weegschaal subtiele signalen af begonnen te geven. En iets minder subtiele signalen. Maar daar gaat het nu niet om, we kijken vooruit. Sinds dat ik in Engeland ben, heb ik bijna elke dag hardgelopen. En dat gaat best aardig. Zeker zolang ik niet naar mijn eigen gehijg luister en bij thuiskomst niet in de spiegel kijk. Het is namelijk aan het einde van de dag wel echt lekker om even het Engels te ontvluchten en een stuk van je af te rennen. De eerste 100 meter dan. Daarna is het gewoon weer standje sjokkende tomaat.

Toch kon niets het absolute sportieve hoogtepunt van de week toppen: de les Aqua Aerobics. Enig dingetje was wel dat ik buiten het feit had gerekend dat veelal oudere mensen hieraan mee zouden doen. En dus stond ik met mijn goede gedrag tussen een groep van zo’n dertig man met de gemiddelde leeftijd van rond de 50 in het water te bewegen. Van links naar rechts, van voren naar achteren. In een soort slow motion. Met voor me op de kant een instructeur van vergelijkbare leeftijd die alle bewegingen op een stoel voordeed. En die dacht dat ik vals speelde door met beide voeten op de bodem te staan bij een bepaalde oefening. Ga dan maar eens half proestend die man in het Engels overtuigen dat het niet zo was. Om er vervolgens achter te komen dat hij de vrouw voor je bedoelde. Juist ja. Bijna net zo gênant als de hele vertoning die avond.

Maar goed, niet alles kan vanzelf gaan. En dus ben ik er de volgende Aqua Aerobics gewoon weer bij. Practice makes perfect.

En nu m’n Engels nog.


«   »