Blog #41: Zware post

Gepubliceerd op 30 september 2019 22:02

Zo nu en dan heb ik wel echt het gevoel dat ik het hier aardig onder controle heb. Ik heb het enorm naar m’n zin, verblijf bij leuke mensen en ook het Engels gaat steeds beter. Afgezien van het feit dan dat ik van de week nog per ongeluk aan iemand vroeg of ik met haar mee mocht naar het toilet. “The loo” is blijkbaar niét de plaatselijke kledingwinkel. Tja, je kan ook niet alles al weten. Gelukkig sprak haar gezicht boekdelen. Net zoals het gedeelde vraagteken op de gezichten toen ik tijdens een kaartspel de eer had de vragen van het thema “lost in translation” voor te lezen en deze vragen niet geheel aan bleken te komen. Eén van de jongens merkte fijnzinnig op dat het zo wel heel letterlijk lost in translation was. Juist ja. Dat maakte het er daarna echt een stuk beter op.

Toch was het niets vergeleken met het moment dat ik wat post wegbracht voor het bedrijf waarvoor ik werk. We lanceerden een campagne en er moesten flink wat brochures uit. Dus hielp ik even met het tillen en wegbrengen van de postzakken naar het postkantoor. Als een echte Hollandse meid zou ik me natuurlijk niet laten kennen. Eenmaal aangekomen bij het postkantoor vroeg de winkelbediende zoiets als of het niet te zwaar voor me was. Tenminste dat dacht ik. Semi bescheiden zei ik dat het wel meeviel. Maar hij bleef aanhouden. Dus zei ik met een grote glimlach – en veel te hard - : it’s fine, we are strong women. Om er vervolgens achter te komen dat hij dat heus wel geloofde, maar eigenlijk bedoelde dat we het niet te zwaar voor de postbode zouden maken door teveel postzakken in één grote zak te stoppen. Iets wat al de mensen om mij heen, inclusief mijn collega, wel al direct begrepen hadden. Oeps. Ja. Ehm. Natuurlijk. Op dat moment wilde ik als strong woman vooral héél graag door de grond zakken. Met postzakken en al.

Toen ik vanavond als een soort verzopen kat de stromende regen trotseerde (omdat ik toen ik net de deur achter me dicht getrokken had om te gaan hardlopen pas zag dat het goot van de regen en ik het te gênant vond om gelijk het huis weer in te stappen) dacht ik het nog;

Alles onder controle. Alleen dan wel op mijn manier.


«   »