Blog #47: Een bijzonder gezelschap. En dat was het.

Gepubliceerd op 19 november 2019 21:30

Voor de diploma-uitreiking mochten we in ieder geval drie mensen uitnodigen. Als je snel was met tickets kopen kon je er daar nog vier bij optellen. Zelfs met zeven tickets zou het nog krap worden, want bepaalde vriendinnen stelden me voor de keuze tussen het geven van tickets of het geven van tickets. Juist ja (voor degenen die voorgaande zin twee keer moesten lezen) niet echt een keuze dus. Totdat ik uiteindelijk de tickets binnen had en diezelfde vriendinnen één voor één afhaakten. Daar had ik dus m’n goede naam voor op het spel gezet door tijdens een vergadering uiterst sneaky in een hoekje tickets te bestellen. Top. Als iemand nog eens een idee heeft.

Ondanks dat de voorbereiding niet geheel soepel verliep, ging het op de dag zelf wel heel goed. We begonnen met een gebakken eitje, waarna mijn haar perfect werd gekapt door mijn zusje en ik werd afgezet voor het gebouw waar we moesten zijn. Tenminste, dat was de bedoeling. De realiteit was dat nadat mijn zusje eerst een halfuur lang mijn gebakken eitje bekritiseerde, ze mijn haar stijlde en tot drie keer toe een ander kapsel probeerde. Ze vond het allemaal niks. Na ruim een uur op een stoel te hebben gezeten, niet bepaald zachtzinnig borstelen ondergaan te hebben en commentaar op mijn bakkunsten verduurd te hebben, waren we dus weer terug bij af. Het gestijlde haar had me in die tussentijd ook alweer verlaten. Gelukkig was het uiteindelijke resultaat wel heel leuk. Tenminste: totdat de cap roet door het eten gooide.  

Naast m’n zusje, zouden m’n ouders, m’n oma, m’n “buuf” en twee vriendinnen komen. De eerste zes waren keurig op tijd. De laatste had daar iets meer moeite mee. Dus die kwam keurig vijftien minuten te laat. Op de een of andere manier gebeurt dat altijd dezelfde mensen. Niet dat we veel tijd hadden om ons daar druk om te maken, want we waren inmiddels ook onze hoogblonde, 72-jarige buuf kwijt. Die was doorgelopen terwijl wij stilstonden en was dus nu de weg kwijt tussen alle familieleden en blauwe toga’s. Het telefoongesprek om elkaar weer te vinden was zo mogelijk nog chaotischer.

Daarna was dan echt tijd voor het officiële moment. Ik had m’n ouders geïnformeerd na wie ik aan de beurt zou zijn, zodat ze op tijd met foto’s zouden zijn. Dat was gezien de grootte van de zaal nog niet eens zo’n slecht idee, ware het niet dat ik per ongeluk de persoon na mij door had gegeven in plaats van de persoon voor mij. Ik hoopte dus maar dat ze op beetje op zouden letten. Op dat punt moest ik het duidelijk niet van mijn vader hebben, want die bleek bij elk meisje met donkerbruin haar te hebben gedacht dat ik het was. Toch ging dat uiteindelijk allemaal goed. Het enige vraagstuk dat overbleef was wie nou zo ongelofelijk hard op de vingers floot tijdens mijn moment.

En dat kon maar één iemand zijn: onze 72-jarige buuf. Die zich overigens volgend jaar ook gelijk aanmeldt voor de studie bedrijfskunde. Niet in de laatste plaats voor het uiterlijk van de gemiddelde mannelijke bedrijfskunde student. Tel zo’n figuur dan op bij nog zes onwijs gezellige mensen en een lekker etentje en je ziet een hele gelukkige Laura zitten.

Met een diploma ergens verfomfaaid in een tas.

 

 

Klik op de afbeelding voor de fluit van het jaar (update: oeps, op sommige telefoons werkt het dus niet, sorry!).


«   »