Blog #48: Comfort zone

Gepubliceerd op 25 november 2019 22:24

Al heel mijn leven heb ik een soort probleem met alles wat op een uitdaging lijkt. Ik kan daar namelijk geen nee tegen zeggen, terwijl ik dat eigenlijk wel prettiger zou vinden. Zeggen dat ik iets niet kan of iets niet zie zitten is al helemaal een no go. Al werkt dit natuurlijk weer net niet op het moment dat ik wél wil dat het werkt. Als ik mezelf uitdaag om iets te doen, ben ik niet vooruit te branden, maar als een ander me uitdaagt, is het hek van de dam.

Zo ook afgelopen donderdagmiddag toen mijn begeleider ineens bedacht dat ik de volgende dag wel iets over een project kon vertellen tijdens de bedrijfsbrede halfjaarlijkse update. Wat begon als een grapje dat ik een beetje weglachte, nam steeds serieuzere vormen aan toen ‘ie over z’n eigen idee na begon te denken en het vijf minuten later met een grote grijns “zijn beste idee van die dag” noemde. Daar zat ik dan. In minder dan 24 uur zou ik in het Engels een update moeten presenteren voor de collega’s. Klein detail: de tekst moest nog volledig geschreven worden. Ik dacht gewoon lekker naar de update te gaan luisteren en te genieten van de lunch erna, maar zo makkelijk kwam ik er dus weer niet vanaf. Maar: dat was heel goed volgens mijn begeleider “want wat had hij tot nu toe van mij gevraagd dat buiten mijn comfortzone was?” .

Hmm. Juist ja. Die krijg je nog wel terug dacht ik. Maar niet dus. Want hij was niet bepaald onder de indruk van mijn voorwaarde om het alleen te doen op het moment dat hij mijn tekst niet van tevoren zou lezen. Best logisch geredeneerd dacht ik: hij geeft het aan mij, dus dan moet hij ook mans genoeg zijn om het mij echt te laten doen en er op vertrouwen dat ik capabel genoeg ben. En natúurlijk zou het voor mij dan wel heel verleidelijk zijn om er even een zijdelingse opmerking aan zijn adres in te verwerken, maar dat zou ik toch nooit doen?! Helaas kent hij me inmiddels aardig en ging het feest om het op mijn manier te doen dus niet door. Ik mocht de speech gewoon doen. En de tekst van tevoren laten lezen. Toch leuk geprobeerd.

Gelukkig kon ik diezelfde avond nog even mijn hart ophalen bij mijn twee nichtjes die een paar dagen in Londen waren. De volgende dag was het namelijk niet best gesteld. Ik had er zo ontzettend de zenuwen van dat mijn productiviteit een historisch dieptepunt bereikte, het toilet meermalen bezocht werd en mijn handen zweetten als nooit tevoren. En erger: de rode vlekken in mijn nek stonden. Iets waar ik normaal gesproken bij een presentatie altijd rekening mee houd door een hoog shirtje aan te doen, maar dat was ik uiteraard die dag vergeten. Maar goed: lang leve lang haar, want dat hing ik er gewoon voor.

En zo stond ik daar dan m’n verhaal te doen. Eigenlijk weet ik al niet meer goed wat ik precies gezegd heb. Ik weet alleen dat ik daarna hele leuke reacties kreeg dat ik een goed verhaal had, men het dapper vond dat ik het überhaupt deed en ze zich afvroegen of ik eigenlijk nerveus was omdat ze vonden dat ik er zo zelfverzekerd en relaxed stond.

Zó relaxed dat ik daarna eerst via de telefoon een kwartier stoom af moest blazen tegen mijn moeder.

Fake it till you make it. Of totdat je je moeder spreekt.

Over comfort zone gesproken.


«   »